عکس حدیث امام علی : مردم خوابند، هنگامی که بمیرند بیدار می شوند

عکس حدیث امام علی ع

دانلود عکس نوشته در اندازه مربعی (511 بار دانلود شده) دانلود عکس نوشته در اندازه استوری (482 بار دانلود شده)

 

♦️«النَّاسِ نِیَامٌ فَإِذَا مَاتُوا انْتَبَهُوا».
.
.
♦️مردم خوابند، هنگامی که بمیرند بیدار می شوند. .
.
. . ◀️این روایت در منابع شیعی هم از پیامبر اسلام(ص)[۱] و هم از امام علی(ع) [۲] نقل شده است. اما در منابع اهل سنت علاوه بر این حضرات، از برخی اصحاب و تابعین نیز چنین روایتی نقل شده است.[۳]
.
. . ◀️منظور این سخن این است که مردم در دنیا در حال غفلت به سر می‌برند.
.
. . در حقیقت این نوع سخنان کنایه از قصور درک و فهم انسان از دریافت حقیقت هستی می‌باشند. آن‌گونه که نفوس انسان‌های عادی در خواب دچار چنین حالتی می‌شود؛ لذا ما در یک خواب طولانی از غفلت از معارف دین به سر می‌بریم؛ از این جهت بیشتر مردم در دنیا مانند آدم‌های در خوابند نسبت به آخرت. وقتی که مردند می‌بینند که از آنچه را که در دنیا کسب کرده‌اند چیزی با خود ندارند.[۴]
.
. . ◀️مردم در زندگى چنان‌اند که در حال خواب و بی‌‌‏خبرى به سر می‌برند، هر چه را به جا می‌آورند به حقیقت آن آگاه نیستند و آنچه در نظر دارند مانند وهم است که بر پایه و اساسی استوار نخواهد بود. زمانی که می‌میرند شئون وجودى آنان بر آنان آشکار خواهد شد و همه اعمال قلبى، جوارحى و خُلقى را به خاطر خواهند آورد و به باطن اعمال و رفتار خود آگاه خواهند شد. آن‌گاه درک خواهند نمود که زندگى آنان در دنیا بر اساس بی‌‏توجهى و بی‌‏خبرى از خود بوده، مانند آن‌که در حال خواب زندگى و حرکات خود را به سر برده‌‏اند و از خود غافل بوده‌اند. پس از مرگ در عالم شهود همه اعمال و حرکات وجودى خود را به طور صریح و تمثل خواهند مشاهده نمود، به گونه‌ای که هرگز از صفحه وجودى خیال و صورت علمى آنان زایل نخواهد شد.[۵]
.
.
.در سخنی دیگر نزدیک به همین مضمون از امام علی(ع) چنین نقل شده است:
«وَ قَالَ (ع) أَهْلُ الدُّنْیَا کَرَکْبٍ یُسَارُ بِهِمْ وَ هُمْ نِیَام»؛‏[۶] مردم دنیا مانند سوارانى خفته‌‏اند که کاروانشان در حرکت است (و ناگاه به مقصد می‌‏رسند، و آن‌گاه بیدار می‌‏شوند).
.
.
[۱]. ورّام بن أبی فراس، تنبیه الخواطر و نزهة النواظر، ج ۱، ص ۱۵۰
. [۲]. شریف الرضی، محمد بن حسین، خصائص الأئمة ع (خصائص أمیر المؤمنین ع)، محقق، مصحح، امینی، محمد هادی‏، ص ۱۱۲٫
. [۳]. ابونعیم اصفهانی، أحمد بن عبد الله، حلیة الاولیاء و طبقات الاصفیاء، ج ۷، ص ۵۲٫
. [۴]. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ‏۵۵، ص ۱۲٫
. [۵]. حسینى همدانى نجفى، محمد درخشان، پرتوى از اصول کافى، ج ‏۴، ص ۱۱۴٫
. [۶]. شریف الرضی، محمد بن حسین، نهج البلاغة، محقق، صالح، صبحی، ص ۴۷۹
.
.
 @AtreQuran 
.
.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

11 + 6 =