وَ كُلُّهُمْ آتِيهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَرْداً (آیه 95 سوره مبارکه مریم)
و روز قیامت همه آنان تنها به پیشگاه او می آیند.
تبصره: شخص عاقل و عاقبتانديش البته تفكر نمايد چنين روزى را كه تنها براى محاسبه و جزاى اعمال در محضر عدل الهى حاضر آيد بدون ناصر و ياورى، و اين فكر او را بر اين دارد كه تا وقت باقى است فرصت را غنيمت شمرد و از سرمايه عمر در تجارت آخرت توشهاى به اعمال صالحه و اعتقادات صحيحه بدست آرد.
امالى صدوق- قيس بن عاصم گويد: با جماعتى خدمت حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله وارد شديم، به من فرمود: غسل كن به آب سدر. غسل نمودم، برگشتم، گفتم: يا رسول اللّه ما را موعظه فرما كه فايده بريم به آن. فقال يا قيس انّ مع العزّ ذلّ و انّ مع الحيوة الموت و انّ مع الدّنيا الاخرة و انّ لكلّ شيء حسيبا و على كلّ شيء رقيبا و انّ لكلّ حسنه ثوابا و لكلّ سيّئة عقابا و انّه لا بدّ لك يا قيس من قرين يدفن معك و هو حىّ و تدفن معه و انت ميّت فان كان كريما اكرمك و ان كان لئيما اسلمك ثمّ لا تدفن الّا معه و لا يدفن الّا معك فلا تجعله الّا صالحا لأنّه اذا كان صالحا لا يؤنسك الّا هو و ان كان فاحشا لا يوحّشك الّا هو.
فرمود: اى قيس، بدرستى كه با عزت، ذلت؛ و با زندگى، مردن؛ و با دنيا، آخرتى است. و بدرستى كه براى هر چيزى حساب كننده و بر هر چيزى نگهبانى است. بدرستى كه براى هر نيكى، ثوابى و براى هر بدى، عقابى است. و بدرستى كه ناچار براى تو قرينى دفن شود و آن زنده، و دفن شوى با او و تو مردهاى. پس اگر كريم باشد، تو را اكرام كند و اگر لئيم باشد، تسليم تو و دفن نشود مگر با تو. پس قرار نده قرين خود را مگر صالح، زيرا اگر صالح باشد انس نگيرد مگر با تو، و اگر بد باشد به وحشت نياندازد تو را مگر او «1». و عاقل هشيار را همين موعظه كافى است.
تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)جلد 8 – صفحه 231
